ابو الدحداح را در بهشت عوض بهتر ازين خواهد بود كه او اشد رضا داشته باشد به آن بنا بر آنچه از واحدى كه از رؤساى عامه است نقل كرديم كلام مشكك متعصب فخر رازى كه درين مقام گفته اجماع مفسرين ما بر اينست كه مراد از « اتقى » در آيت « وَ سَيُجَنَّبُهَا الْأَتْقَى الَّذِي يُؤْتِي مالَهُ يَتَزَكَّى » ابو بكر است از حليهء صدق و صحت عارى و بريست زيرا كه بطلان دعوى اجماع بعد از نقل واحدى بر واحدى مخفى و مستور نيست و مانند دعوى اجماع بر خلافت او بيهوده و نامعقولست و بعد از آن فخر رازى گفته كه شيعه باسرهم انكار اين كرده‌اند و گفته‌اند كه اين آيات در شأن حضرت امير المؤمنين عليه السّلام است در انكار شيعه اينمعنى را هيچ شكى نيست و اما بودن اين آيات در شأن أمير المؤمنان مختلف به نظر رسيده حميرى در قرب الاسناد از حضرت ابو الحسن الرضا روايت كرده كه نزول اين آيات در شأن ابو الدحداحست زيرا كه در محوطهء مردى از انصار درخت خرمايى بود كه آن بملكيت غير تعلق داشت و آن انصارى را بدين جهت آزار و تعب مىرساند و بدون اذن بمحوطه او داخل ميشد ناچار آن انصارى شكوهء آن شخص را به خدمت حضرت رسالت پناه صلى اللَّه عليه و إله برد و حضرت خواست كه آن نخله را بنخلهء از بهشت بخرد و او قبول نكرد آخر ابو الدحداح بهر طرزى كه به ود آن نخله را خريدارى نمود به صاحب دار بخشيد و به حضرت اينمقدمه را اعلام نمود و حضرت فرمود عوض اين نخله در بهشت ترا نخله‌اى در بهشت خواهد بود پس اين آيات نازل گرديد و بدين و تيره على بن ابراهيم نيز روايت كرده و گفته « فَأَمَّا مَنْ أَعْطى وَ اتَّقى وَ صَدَّقَ بِالْحُسْنى » يعنى ابو الدحداح و ابن شهر آشوب مازندرانى در كتاب مناقب از حضرت امام محمد باقر عليه السّلام روايت كرده كه آيت « فَأَمَّا مَنْ أَعْطى » تا آخر در شأن حضرت امير المؤمنين عليه السلامست و معنى آيه چنين است كه اما كسى كه بخشيد قوت خود را به يتيم و اسير و مسكين و روزه داشت به جهت ايفاء نذر و تصدق نمود خاتم خود را بسائلى كه تقوى عبارت ازينست و تصديق نمود ببهشت و بثوابى كه